Onur, 33

Saat kaç oldu bilmiyorum

Bakmaya mecalim yok

Sessizliğin gümbürtüsü

Sensizliğin

Hicranına karışıyor

Günün ilk ışıkları

Çiseliyor üzerime

Gökyüzü

Gözlerimle yarışıyor

...

İstanbul ağlıyor bu gece

Bu gece İstanbul ağlıyor

Hasret iki hece

Yüreğimi dağlıyor

Gece alevden sıcak

Ama ben üşüyorum

Ve

Bir çiğ tanesi gibi

Gözlerinden düşüyorum

...

Şimdi sensizliğin ertesinde

Terk edilmiş bir kent gibiyim

Yüreğimde ayak izlerin

Artık

Kendi ellerimden tutuyorum

Kendimle konuşuyor

Kendimi dinliyorum

Kendim siliyorum yaşımı

Geceyi yorgan yapıp üzerime

Kendi dizlerime

Koyuyorum başımı

...

Dinle beni meleğim

Dinle beni ve ne olur anla

Sessiz bir çığlık bu

Yüreğimden kopan vaveyla

Bil ki;

Her özleyen Mecnun’dur

Her özlenen Leyla

...

Saat kaç oldu bilmiyorum

Bakmaya mecalim yok

Apansız uykularını bölüyorum bağışla

Ben sensiz ölüyorum bağışla...

• レベル

  1

• ポイント

  0