Alper, 32

Her çocuk gibi ağlayarak başladım hayatıma,

Süre gelen yaşamım da öyle devam etmekte ama,

Küçüklüğüm normaldi,

Sokakta oynayan, annemin tabiriyle 'Sokak çocuğu',

Herkesin içine işlemiştim, o yüzden oldum mahallenin en iyi çocuğu,

Yedi yaşlarında okul geldi, çaldı kapımı,

Evimden uzaklara, gitmediğim kadar uzaklara gittim,

Kendimi aradım, buldum, geldim,

Böylelikle okulun kötü çocuğu, oldum,

İyi-kötü arasında sürüyor yaşamım,

Onaltı senedirde aynı evdeyim,

Kendimi bildim bileli aynı yerdeyim,

Hayatımı adım adım bilen,

Beni anlayıp takip eden,

Bir abim, odamı ve hayatımı paylaştığım,

Oda dediğime bakmayın,

Ev içinde başka bir ev,

Çok çekmiştir bağırışlarımızı, göz yaşlarımızı, dertlerimizi,

Bilen bilir zaten küçük evimizi,

Hep aynı cümle 'Gideceğiz buradan.' diyor babam,

Burayı sevmiyor ama alıştı sanırsam,

Hayatı çözdüm sanıyorum bende,

Yanıldığımı biliyorum ama olsun, salla,

Hiç birşey değişmiyor, sadece gelişiyor aslında,

Sevmezdim iki yüzlüleri artık seviyorum mesela,

Çünkü yaşadıkça tanıyorum, ikiden de fazlası varmış aslında,

İlk içkimi orta okulda tatdım,

Bir daha elimden bırakamadım,

Dertlere dalmak en fazla 15 lira, anladım,

Aşk aldı beni benden ilkokuldaydım,

Büyük birineydi aşkım, sonra,

Sonra başka birine,

Hayatım sürmekteydi git-gellerle,

Sevdiğim kız ellerdeydi,

Sevmiyorum artık, bulamıyorum nerde?

İlkinde değilde çok sevince yıkılıyor insan,

Varsın olsun karşılık beklemeden çektim hüsran,

Benim hatamdı kendimi fazla kaptırdım,

Hayatım elektriksiz şehir gibiydi sade karartı,

Liseye geldim, çattı başım,

Çalışmaya hiç başlayamamıştım,

Nerelerde kimlerin peşinde koşmaktayım,

Kendimi kaybettim burada, soruşturmaktayım,

Geçmişte iyi bir çocuktum ben,

Ben aslında hala çocuğum ben,

Küçük olmasamda çocuğum ben,

Hep bir ağlamak var içimde zaten,

Nasıl oluır bilmem, hayatımın geri kalanı,

Onaltımda gitmişti gözlerimin parıltısı,

Bundan sonrası haydi hayırlısı...

• Nível

  1

• Pontos

  0