
Ne hesabını veremeyeceğim bir günüm oldu ne de vicdanımı lekeleyen bir geçmişim... Yaşadığım tek bir andan bile pişmanlık duymadım... Asla keşkelerim olmadı... Hiçbir zaman kendimle vicdan mahkemesi yapmak zorunda kalmadım... Karşıma bazen gerçek yüzler, bazen sahteler çıktı ama olsun ben yine sadece hislerimle yaşadım... Asla sevmediğim birine seni seviyorum demedim, ya da asla birini severken karşılığını beklemedim... Dostluğuma değer biçmedim, sevgime ise hiçbir zaman sınır çizmedim... Sevdiysem sonuna kadar gittim, bitirdiysem öldürsede hasreti geriye dönmedim... Bazen çok kırıldım, bazen belkide kırdım. Ama hata insana mahsustur dedim. Affettim, af diledim... Kimileri birden fazla kırdılar kalbimi ama ben onları yinede affettim... Onlar belki beni saflıkla yargıladılar. Belkide içten içe sinsice güldüler bana. Ama asıl unuttukları şuydu Ben aldanmadım.Aldanan her zaman kendileri oldular anlayamadılar Bir insan kaybının ne olduğunu bilmedikleri için her zaman kaybetmeye mahkum oldular ..