Buket, 35

Sözlerini yolda bırakmıştı. Gözleri zaten yoktular. Çok zaman önce bir akşama emanet etti. Akşam geri dönmedi. Sabaha hapsolmuş körlüğüyle güneşi damarlarında hissetti, baharı nefesinde;ama ne sarıyı görebildi ne pembeyi. Ellerinin yalnızlığından dokunamadı kahverengiye. Nice esmerlikler biriktirdi de içinde, arıtamadı, damıtamadı, dağıtamadı kimseye. Apansız yakalandığı yağmura sövmeyi bıraktı. Bıraktı dünyayı alabildiğine kendi eksenine. Dünyanın hali iyiydi de onun ekseni nereye kayboldu? Bilmiyordu. Ne kendi halinde, ne başka bir halde ya da ismin herhangi bir halinde kendiyle göz göze gelmesi mümkün değildi artık. Çünkü kendine bakacak yüzü bile kalmamıştı. Eridi bütün yetiştirdiği gurur buzları içinde. Şimdilerde ne ileride, ne geride. Oralarda bir yerlerde, sözsüz, gözsüz,kör ve hissiz. Soran olursa yok bir şeyi,sessiz…

• Nivel

  1

• Puntos

  595