
Mutluluğu uzaktan seyrederken,cebimde küçük umutlar biriktiririm. Gözlerimin kapının eşiğine duvardaki fotoğraflara takıldıgı saatlerde kendimi paramparça olmuşluğun, tükenmişliğin koynunda bulurum. İşte o zaman hayat acı kahve tadı verir. Hep içime atarım ama kendimi içine atacak yer bulamam. Anlamayana az gelirim, anlayana çok...