Ersin, 35

Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum. Işığı gördüm, korktum, ağladım.

Zamanla ışıkta yaşamayi öğrendim.

Karanlığı gördüm, korktum.

Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi...

Ağladım...

Yaşamayı öğrendim.

Doğumun, hayatın bitmeye başladiğı an olduğunu;

Aradaki bölümün, ölümden çalınan zamanlar olduğunu öğrendim.

Zamanı öğrendim.

Yarıştım onunla...

Zamanla yarışılmayacağını, zamanla barışılacağını, zamanla öğrendim...

İnsani öğrendim.

Sonra insanlarin içinde iyiler ve kötüler olduğunu...

Sonra da her insanin içinde iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.

Sevmeyi öğrendim.

Sonra güvenmeyi...

Sonra da itimadın sevgiden daha kalıcı olduğunu,

Sevginin güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu öğrendim.

İnsan tenini öğrendim.

Sonra tenin altnda bir ruh bulunduğunu...

Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim.

Kainatı öğrendim.

Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.

Sonunda kainatı aydınlatabilmek için önce çevreni aydınlatabilmenin lüzumunu öğrendim.

Ekmeği öğrendim.

Sonra barış için ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini. ..

Sonra da ekmeği hakca üleşmenin, bolca üretmek kadar mühim olduğunu öğrendim.

Okumayı öğrendim.

Kendime yazıyı öğrettim sonra...

Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana...

Gitmeyi öğrendim.

Sonra dayanamayıp dönmeyi...

Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi...

Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yaşta...

Sonra kalabalıklarla birlikte yürümek gerektiği fikrine vardım.

Sonra da asıl yürüyüşün kalabalıklara karşı olmasi gerektiğine vardım.

Düşünmeyi öğrendim.

Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.

Sonra sağlıklı düşünmenin kalıplari yıkarak düşünmek olduğunu öğrendim.

Namusun önemini öğrendim...

Sonra yoksundan namus beklemenin namussuzluk olduğunu;

Gercek namusun, günah elinin altındayken, günaha el sürmemek olduğunu öğrendim.

Hakikati öğrendim bir gün...

Ve gercegin acı olduğunu...

Sonra dozunda acının, yemeğe olduğu kadar hayata da lezzet kattığını öğrendim.

Her canlının ölümü tadacağını,

Ama sadece bazılarının hayatı tadacağını öğrendim.

Ben dostlarımı ne kalbimle nede aklımla severim.

Olur ya ...

Kalp durur...

Akıl unutur...

Ben dostlarımı ruhumla severim.

O ne durur, ne de unutur ...

• Level

  1

• Points

  0