Okan, 119

Şimdi belki sende benim gibi ölesiye yalnızsındır.

Uçan kuşları gözlemektesindir tek başına...

Çamların yeşiline dalmış gitmiştir gözlerin.

Radyo dinliyorsundur ya da susarak

Bir kitap okumaya çalışıyorsundur kimbilir?

Belki de anılarını deşiyorsundur, bir olmazı

Bir açmazı derinden derine kurcalar gibi.

Bir kahve içmeyi, bir elma yemeği kurarak ,

Saatine bakıyor olabilirsin uykulu gözlerle.

Çocukların oyununa dalmış gitmiş olabilirsin

Mahpus gibi, tutsak gibi, belki kök gibi,

Yarını olmamak gibi bir duygu içindesindir.

Belki de kendini bağışlayamıyorsundur

Benim hiç bilmediğim bir şeylerden ötürü..

Kırık trenler gibi öylece kalakalmışsındır.

Kalkıp gidip çekirdek almayı düşünüyorsundur.

Ya da uyumak istiyorsundur her şeyi unutmak için

Belki sende benim gibi ölesiye yalnızsındır...

• Level

  1

• Points

  -50