Bir orman yangınından püskürmüş fidan gibiydiler.
Sert adamlardı güneşten ışık yontarlardı...
Hoyrattı gülüşleri aydınlığı çalkalardı...
Gittiklerinde kararmıştı güneş batmadan akşam olmuştu....
AHMET KAYA.
