Burak, 38

Ne hesabını veremeyeceğim bir günüm oldu ne de vicdanımı lekeleyen bir geçmişim...Ne hissettiysem onu söyledim,onu yaşadım. Yaşadığım bir tek andan bile pişmanlık duymadım. Asla keşkelerim olmadı. Hiçbir zaman kendimle vicdan mahkemesi yapmak zorunda kalmadım. Karşıma bazen sahte yüzler çıktı ama olsun ben yine sadece hislerimle yaşadım. Asla sevmediğim birine seni seviyorum demedim. Dostluğuma değer biçmedim. Sevdiysem sonuna kadar gittim bitirdiysem öldürsede hasreti geriye dönmedim. Bazen çok kırıldım,bazen belkide kırdım. Ama hata insana mahsustur dedim. Affettim af diledim. Kimileri birden fazla kırdılar kalbimi ama ben onları yinede affettim. Belkide içten içe sinsice güldüler. Ama asıl unuttukları şuydu; Ben aldanmadım. Aldanan her zaman kendileri oldular ama bunu anlayamadılar. Bir insan kaybının ne olduğunu bilmedikleri için. Kaybetmet onlar için bir alışkanlık haline geldiği için. Oysa ben hiç insan kaybetmedim. Sadece zamanı geldiğimde vazgeçmeyi bildim o kadar...

• Рівень

  1

• Очки

  0