
Aslında bir adamdan en çok beni sevmesini isteyecek kadar arsız ve egoist bir kadın değilim. Veya tırnaklarımı geçirip bulunduğum yere, orda kalmaya çalışacak kadar gurursuz da değilim.Hele “Kadın dediğin asil olacak, zor olacak” kafasındaki bir insan için çaba harcayacak kadar aptal da değilim.Gözlerimin önünde bana layık görmediği her şeyi başkalarına layık görmesini izleyecek kadar basit biri de değilim.Yalnızca sevdiğim insanı yarı yolda bırakamayacak kadar önemseyen, onu üzmeyi göze alamayacak kadar değer veren biriyim. Ve kaybetmekten korktuğum şeyler karşısında sesimi çıkaramayacak kadar uysal, gerçekten istediğim şeyin peşini bırakmayacak kadar kararlı yetiştirildim.Sorun tam da burda başlıyor zaten…