Muhammed, 36

Önce sevmeyi öğrendim:

Sevebileceğimi fark ettim. Sevdikçe kendimi kâinatla topladığımı gördüm.

Sonra affetmeyi öğrendim:

Affetmenin, dostlarımı 10'la çarpmak olduğunu fark ettim.

Bir gün pişman oldum:

Pişman oldukça hatalarımı küçük, anlaşılır ve bağışlanabilir parçalara bölebildiğimi gördüm.

Ve hatırlamayı öğrendim:

Hatırladıkça sevgilerimin kare kökünü bulup, onlardan hüzün çıkardığımı fark ettim.

Değer vermesini öğrendim:

Değer verdikçe sevgilerin küpünü bulup, onları mutlulukla çarpabileceğimi gördüm.

İltifat etmesini de öğrendim:

İltifat ettikçe insanlarla aramdaki en kısa mesafenin bir tebessümün resmettiği bir çizgi olduğunu gördüm.

Özür dilemeyi öğrendim sonra:

Özür diledikçe nefretin ve öfkenin sonsuza bölündüğünü böylece dargınlıkların limit sıfıra giderken yok olduğunu fark ettim.

Hüzünlendim:

Belki en çok hüznü sevdim, hüznün kalbime dokunmasına izin verdim.

Böylece bütün mutlulukların ve zevklerin sonunda ayrılık çizgisine teğet geçip geri döndüğünü gördüm.

Ve bir gün öleceğim:

Kesinlikle öleceğim ve öldüğüm gün anlayacağım ki; yaşadığım hayat, paydası sonsuzluk olan basit bir kesirden ibaretmiş.

• レベル

  1

• ポイント

  0