Uğur, 30

Hayattan korkmak için genç olmak gerekmediğini

öğrendim... Hatta yaş geçtikçe korkuların daha da arttığını,

direncin ve yeniden başlama gücünün tükendiğini... Olgun

karşılıyor gibi göründüğüm bir çok şeyin, ölesiye

korkuttuğunu, kabullenmenin, karşı koymaktan daha risksiz

ama daha acı verici olduğunu... Zamanın geçmesini

beklemeyi öğrendim, bana ayrılan sürenin sonuna gelmeni

ne demek olduğunu anlamaya başladım... Sonsuzluğa

açılan bir kapının olmadığını... Sonsuzluğun hiçlik

olduğunu... Ölmeyi de öğreneceğim, herkes gibi zamanı

gelince... Şimdilik, ondan korkmamayı öğrendim... İlişkiler

gibi, yalnızlığın da bir bedeli olduğunu, o bedelin de bizatihi,

yalnızlığın kendisi olduğunu... Yalnızlığın paylaşılamadığını,

paylaşılınca yok olmadığını, insanın en büyük yalnızlığının

kendi içine hapsolmak olduğunu öğrendim... Hayatın

sadece o anlardan oluştuğunu, geçmiş ve gelecek

kavramlarının akıl karıştırmak için var olduğunu...

Korkuların kişiye özel, sevinçlerin kollektif, umudun yok

olması gerektiğini... Öğrendim bir çok şey işte... Ha ! Bir de,

bu yaşıma kadar hiç bir şey öğrenmemiş olduğumu

öğrendim...

• Nivel

  1

• Puntos

  0