Melike Tokmakçılar

Ölüme Beş Kala

uzanırsın yatağa ölümü beklersin ansızın

takılır gözlerin kapısı olmayan odanın kapı aralığına

ömrün boyunca paylaşamadığın yanlızlığın

bir yumruk gibi oturur boğazına

her söylemek istediğin söz

bir taşın ayaklarına dolandığı gibi

dolanır durur ağzında

düşmez bir türlü dilinin ucuna

pişmanlığını haykırmak istersin bir ara

onuda yapamazsın yaa...

sormaya başlarsın soruları teker teker kendine

ben hayatımın hangi taşını yanlış koydum diye

bir ara buldum sanırsın sebebini ama

farklı bir taş takılır gözlerinin yamacına

hayatına ince ayar çekemediğin günlerden

kalmış bir taş göz kırpar durur göz kapaklarına

içinden söylenirsin sonra

-hep ince ayar çekmek istedim ama

birgün hayatımın kumandası yoktu

bir gün de kumandanın hükmedeceği hayatım...

son anlarıdır hayatının

filim bitmiştir,seninde pilin

arzularsın artık çekip gitmeyi

ama kalmak daha ağır basar

sebebide bellidir

ama kendine söylemek bile ürkütür insanı

ve son beş kala ölüme

cama takılır gözlerin yalnızlığının en yoğun olduğu akşam vakitlerinde

sağından solundan,önünden,arkandan,birileri gelip geçer

hiç birine beni götür diyemezsin

çünkü sen zaten gideceksin...

GİDEN SENSİN, KALAN ONLAR

KALANLARA SELAM OLSUN,

GİDENE UĞURLAR...