Seyit, 34

XY kromozomlu bir homosapiensim..hepsi bu

1900'lü yillarin sonlarina dogru 26 Şubatında sabah ezanlarina dogru Konya'nın Seydişehir

ilçesinde doğdu, gözlerini

açtığında "ulan ne kadar az insan

varmış burada" dedi ve kimseye

ilk kez bir şey anlatamadı. Sonra Ankara'ya göçtü. Hayal kırıklıklarıyla dolu hayatı onu taa

buralara kadar sürükledi ve

kendisini buldu. Kendini

bulduğunda da her şey için çok

geçmişti, çünkü bir şeyler

yazıyordu ve hiç bir şey

geçmiyordu. Aksine, filizleniyordu.

Allah'a inanıyordu, annesine

inanıyordu, babasına inanıyordu, saygıya sevgiye

inanıyordu, acıya inanıyordu, aşka

hep inanmak istiyordu. Elma

şekerine kanıyordu, umutla bakan

gözlere kanıyordu, dostlarına

kanıyordu, sigarayı içine çekip

hiiiiiii babam geldi diyordu...

Büyüyordu!

Okumak istiyordu, ama ne zaman

bir şeyler okusa daha ilk

paragrafta hayallere dalıyordu.

Kurduğu hayaller okuduğu

romanlardan daha akıcı geliyordu.

Şiir yazıyordu, insanlar şair

diyordu. Bazen şiyir yazıyordu

insanlar şayir diyordu. Bazen hiç

bir şey yazmıyordu insanlar hiç bir

şey demiyordu. Herkes susuyordu,

herkes bir şeyler susuyordu

sessizce.

Şuan 25 yaşına geldiğini

düşünüyorum ama sadece rakam

olarak. Bazen çocuk bazen ihtiyar

görüyorum onu. Bazen olgun

bakıyor bazen dolgun. Onu kimse

anlamıyor, o da kimseyi

anlayamıyor bu yüzden insanlarla

çok iyi anlaşıyor.

Size selamı var kendimin. Öyle işte.

Vesselam!

• レベル

  1

• ポイント

  0