
..!Sen en çok bana sustun; ben en çok sana konuştum.
Sana benzemeye başladığımdaysa bende içimi susarak döktüm.
Yoksa içim dökülecekti.
Susacak hiçbir şeyin kalmadığında ise içindeki sessiz diyaloglarla benden çekip gittin.
Oysa bilmeliydin; bütün bir hayatı ürpererek yaşama cesaretiydi aşk.
Ve yola çıkıldığında göze alınmalıydı aşkın adressizliği...
söylenmemiş sözlerin ağrısı
rüzgarın kayaları aşındırması gibi
aşındırıyor
canımı tenimden
ömrümün en ince yerindeyim umduğum
tut ellerimden....
Tek sahip oldugum şeyi
umutlarimi caldin benden!