Rıdvan, 41

Çok şey yapmak istiyorum belki.çok şey başarmak.Hayallerimin sınırı yok benim. Ama sadece hayalde kalıyor isteklerim.Elim kolum bağlı sanki,yaşamaya bile gücüm yok gibi.Hayat... çok yordu beni. Zihnim yorgun, bedenim yorgun.İçimdeki bu acı taşınır gibi deil.Sanki hayat tükenmiş,sanki gelecek die bi şey kalmamış.Umut ed...emicek kadar, inanamıcak kadar yorgunum.Bi yolu olsa keşke.. Bi yolu olsa sıyrılmanın.Izdırabım, pişmanlığım her şeyin üstünde şimdi. Kendime bile inancım kalmadı benim.Yitip giden zaman hep düşmandı bana.Aslında içimdeki acıyı hissedemicek kadar uyuştu bedenim.!Çaresizliğin feryatları semaya yükselmişken,ben elimi açıp çare isteyemicek kadar bıkkınım. En iyi sen biliyorsun oysa beni.Peki neden bu sessizliğin?. Beni bu kadar iyi bilirken neden bu suskunluğun.Ben her şeyden vazgeçmişken,senden vazgeçmemek için bunca çaba gösterirken,senin benden vazgeçmen neden?.. Söz vermiştin oysa, hep yanımda olacaktın.Acının her zerresini tüm benliğimle yaşarken ben.. Söylesene sen nerdesin.?Ben senin varlığını gerçek den ne zaman hisedeceğim.? Her defasında yerine yenilerini eklediğin acılarıma ne zaman bi son vericeksin.Her şeye sahip olmak, Bütün gücü elinde tutmak güzel olsa gerek.! Seçme hakkı bile tanımadan verdiğin bu insanlığın yükünü al omuzlarımdan. Görmüyormusun ben çok dan pes ettim. Mücadele etmiyorum, karşı koymuyorum sana.Sessizce teslim oldum.. İsyanlarım bitti artık.Tek başıma taşıyamıyorum bu yükü. Ya al artık verdiğin ağır emaneti, yada al işte.Hiç biz zaman senin istediğin gibi olmıcak belli işte.Sende biliyosun, hep biliyodun oysa.. Öyleyse bu ısrarın neden.?Öylece durma, önümü bile göremicek kadar karanlıkken yürüdüğüm yol, senin için bişey yapmamı bekleme benden, kendimden vazgeçtim ben.Eğer bana inancın varsa,hala benim için bi ümit varsa, aydınlatmalısıın bu yolu..!!

• レベル

  1

• ポイント

  0