Ufuk, 37

Büyük adamım ben. Bazen ise misketlerimi özlerim. Yırtık kramponlarım kadar sevmem bazen en güzel kadınları ve bazen zifiri karanlıkta bile aydınlığı aramam. Gözümü dört açar yine de görmek istemediklerimi görmem. Bazen çabuk aşık olurum ve herkesi severim. Kalbim mi büyük bilmem ama ben böyleyim. İnsanları tanımak çok güzel. İyi ya da kötü herkesi tanıyıp analiz etmesini bilirim. Şiirler yazar, kuytuda ağlar, köpeklerle oynar, bol bol gezerim. Bazen de tehlikeyi önceden sezerim. Ömrümü bir yol gibi görüp üzerimden geçen her yıl için yeni bir asfalt dökerim. Her insana bir kere şans veririm ve bir kere kazanıp bir kere kaybederim. Hesabını yapmam yalnız uyuduğum gecelerin, vergiden muaf görürüm kalbime uğrayıp gidenleri ve şeceresini tutmam yapılan hataların. Hem herkes gibi hem de kendim gibi olurum, siyah düşler gören renkli insanlar gibi içimdeki yangının dumanını kimseye göstermem. Her şeyi her zaman özleyebilirim. Bir irmik helvasına, birde ağlayan çocuklara dayanamam. Tozunu yuttuğum toprakları, düşüp yaralandığım yolları asla unutmam. Siyah-Beyaz aşklardan başkasına sadık kalamam. Kaz beklenerek verilen tavuklara iştahlı bakmam. Gözümün renginden çok gördükleri için gururlanırım ve hayatıma girenlerden çok çıkarken girdiğini unutanları unutmayı temenni eder hep avucumu yalarım. Bazen o taş gibi diye tabir edilen vücutlar yerine gözüme çarpan bir çift göze âşık olurum ve bir çift göz için bir ömrü verebilirim. Almak isteyene üstelik KDV’siz. Kimseye zahmet vermeden kendi hıçkırığımda boğulurum. Bir söze dünyaları verir ama bir şehir bile istemem, kurduğum cümlelere.

• Level

  1

• Punkte

  20