Sedefrecep, 41

01 Temmuz 2009Recep Karaman

küçüklük ne kadar güzeldi...sewdiğin kızı öp kaç aşk şarkıları dinlemek yok kutukutu pense oynarken ne kadar mutluyduk saklambaçta birbirimizin yerini söylemeye çalışırdık...şimdi saklandığımız yeri kendimiz bile bilmiyoruz...düştüğümüzde dizlerimiz kanıyordu şimdi ise kalbimiz reddedilme korkusu yoktu birkez ağlasak bizim olurdu çünkü.şimdi günlerce ağlıyoruz ama bizim değil başkasının oluyor.salıncakta sallanırken her rengi aynı anda görebiliyorduk..aşk filimlerindeki en acı karekterle değil,çizgi filimlerdeki en mutlu karekterle kendimizi özleştiriyorduk..büyümeseydik de hayat aynı kalsaydı kimse degişmeseydi herşey zorlaşmasaydı a/b/c/d olan şıklara e eklenmeseydi.. muamma olmasaydı hep gülseydik,sahte gülüşler nedir bilmeseydik sewdiklerimizin degerini bilseydik onları KEŞKE hiiiç kaybetmeseydik

• Nivel

  1

• Puntos

  -175