Hakan, 34

Güzel günlerimizi hatırlamak istiyorum. Seninle olan çılgınlıklarımı.

Şu seninle başlayan cümleler bile son buluyorken sonsuz bir sen istiyorum. Zaman çok çabuk geçiyor ya da tüm saatler seni çalıyor. Yudum yudum yükleniyor yokluğun omuzlarıma. Seni unutup şu günlere güleceğim söyleniyor oysa ben birdaha asla aşık olmayacağım. Akıllanmaz sanırdım kendimi , laftan anlamaz.

Çılgın bir çocuk gibi başladığım bu aşktan koca bir adam olarak çıkıyorum.

Keşke hep çocuk kalsaydım , sana hep inanabilseydim , sonunu düşünmeden telefona sarılabilsem.. Hafif içim buruk , yaram eskisi kadar can yakmıyor. Alışıyorum galiba , sensizliğe uyuştu bedenim! Öyle sessiz ki buralar yokluğun çökmüş koca şehre , deprem eşiğindeyim , sarsıntıdayım. Dokunsan ağlayacağım değil , dokunmasan ölecek gibiyim !

Hem öfkemden deliye dönüp " bu defa özür dilemeyeceğim " deyip en fazla bir saat sonra pişmanlıkla kollarında olduğum annem gibisin.

Aslında uzaksın , çok uzaktasın. Şehre yılda bir kez uğrayan kar gibisin. Hem avucumun içine yazılan kaderim kadar yakın hem de alnından öpemeyecek kadar uzaksın! Gittin. Yine sebebini ayrılık denen o tek kelime doldurdu. Artık affedemeyeceğim.

Kendimi özlüyorum. Seni özlüyorum. En çokta sen , ben demek yerine biz demeyi özlüyorum.

Bana tekrar bi iyilik yap. Bu defa gel demeyeceğim. Öyle bi git ki hayatımdan , kendime yeniden inanayım. Öyle bi git ki sevdiğim kadını bağışlıyayım.

Ulan adammış diyeyim.

Adam gibi gitti.

Yaraladı , sevmedi ama aldatmadı diyeyim.

Gitti ama onu hala tebessümle hatırlıyorum diyeyim.

Artık git ve ben sevdiğim kadını affedeyim !

• Level

  1

• Punkte

  0