
Ne hesabını veremeyeceğim bir günüm oldu ne de vicdanımı lekeleyen bir geçmişim....
Ne hissettiysem onu söyledim, onu yaşadım....
Yaşadığım bir tek andan bile pişmanlık duymadım....''Bildiklerini anlat, ama aklı vermeye kalkma, anlatılanları iyi dinle, ama hepsini doğru sanma. Sessiz kalmak, bir şey bilmediğin anlamına gelmez, çok konuşmakta çok şey bildiğini göstermez. Herkesi kendine eşit gör, her kim olursa olsun bir insanı küçümsemek akılsızlık, çok büyük görmekte korkaklıktır. Cesaret akıldan gelirse cesarettir, bilgisizlikten gelirse cehalettir... ''
Asla keşkelerim olmadı....
Hiçbir zaman kendimle vicdan mahkemesi yapmak zorunda kalmadım....
Karşıma bazen gerçek yüzler, bazen sahteler çıktı ama olsun ben yine sadece hislerimle yaşadım....
Asla sevmediğim birine seni seviyorum demedim, ya da asla birini severken karşılığını beklemedim....
Dostluğuma değer biçmedim, sevgime ise hiçbir zaman sınır çizmedim....
Sevdiysem sonuna kadar gittim, bitirdiysem öldürse de hasreti geriye dönmedim....
Bazen çok kırıldım, bazen belkide kırdım. Ama hata insana mahsustur dedim. Affettim, af diledim....
Kimileri birden fazla kırdılar kalbimi ama ben onları yinede affettim....
Onlar belki beni saflıkla yargıladılar. Belkide içten içe sinsice güldüler bana. Ama asıl unuttukları şuydu....
Ben aldanmadım. Aldanan her zaman kendileri oldular ama bunu anlayamadılar....
Bir insan kaybının ne olduğu bilemedikleri için....
Kaybetmek onlar için bir alışkanlık haline geldiği için....
Oysa ben hiç insan kaybetmedim....
Sadece zamanı geldiğinde vazgeçmeyi bildim o kadar....Ben benden oLqun insan isterim karşımda benden dürüst ! En ufak daLqada arkasını dönmeyecek kadar oLqun arkamı döndüqümde sırtımdan vurmayacak kadar qüveniLir. Bir o kadar da cesaretLi oLmaLı ! Yaqmurda ısLanıp fırtınadan kaçmamaLı ayaqı taşa takıLınca kayadan korkmamaLı işine qeLince sevip; zoru qörünce bırakmamaLı
ve bu yüzden....
ŞEREFSİZ GÖNÜLLERİN PEZEVENKLİĞİ ASLA KOYMAZ BANA...