
ADIYAMAN gibiyim artık.. Gülmeyi karapınar yolunda bıraktım, coşkuyu sitelerde, aşkı lisede. Pirin kadar yıkık, otogar kadar vedalara alışık, mezarlık kadar karışık. Sevinçlerim altınşehir kadar uzak ve dingin. Mimar Sinan kadar eğlenceli olan çocukluk anıların yerini seyir tepesinin sessizliğine bıraktım. Adıyaman gibiyim işte.. Uzaktan bakılınca ışıl ışıl ama aslında biraz yorgun ve çok heyecanlı.. Ne olursa olsun hep bir umut var her şeye rağmen NEMRUT gibi ayaktayım !!