Ibrahim, 34

Anlatmak istediklerimden ibaret sadece hayat.

Kelimelerimin yetmediği, ıssız bir köşe başındayım.

Ne kadar takatim kaldıysa, o kadar ayaktayım.

Tamam düştük de, daha ölmedik.

Tam ıssız bir sokağın, çekilmez karanlıklarına doğru

kafamın dikine dikine gidiyorum, aklım en az ucunda senin olduğunu bile bile kaçırılmaya yelkeniyor. Bir

fotoğrafının tüm hayallerimi kapladığını görüyorum,

bunu bile bile de hala gözlerini görmek istiyorum,

öldürün beni dercesine.

Gülüyorum hayatın tam kopma yerine gelince, bir

inatla ateşlemeye çalışıyorum o son kalan sigaramı, işte o ara bir çakmak sesi kadar bozuluyor sessizlik..

Müebbet yerken sensizliğe, bir türlü çıkartmadılar o

affı..

Aklım tarafından adaletsizce yargılanıyor

düşüncelerim, sadece seni isteyen bir beden var,

şakaklarımdan kırmızı terler dökülmekte. Ama sen hala kan olduğunu merak etme, iyi böyle..

Her tarafım kan revan içinde, dört duvar arasında

kendimi ölüme hapsetmişim gibi, kültablasından eksik

olmayan yine yirmi dal sigaram var..

Karışmayı bekleyen rakılar, içilmeyi bekleyen

sigaralar, çekilmeyi bekleyen kimyasallar, Kan isteyen bir beden, ölüme susamışız resmen.

Alın işte o son kalan fotoğrafını önümden..

Geriye senden, bir tohum hayal kaldı yokluğunu

avuttuğum..

Zavallı gibi görünsemde başkalarının gözünde, inan

beni senin gözünden başka göz ilgilendirmemekte. Ama sen acıma bana yinede.

Acımasızdın sen, Acıma'sızdın sessizce..

Kusura bakma yine, ben biterken bu gecelerin

tükenmeyen dakikalarında,

Yokluğunu anlattığım her kelime, astı beni dar

ağacına. İşte o sıra, ölüm ve yaşam arasındaki ince ipti

boynumda..

Hadi vur sandalyeye, ölümüm ayağının altındaki

cennetten olsun..

Bu son olsun, son olsun..

• Level

  1

• Points

  0