
Sevdiklerimi düşünüyorum, Onları hatırlıyorum her yol ayrımında. Bazı uyanış anlarımda, artık onlarında ötesinde, sadece kendimi düşünmem gerektiğini de öğretiyor hayat bana. Kendimi düşünmeliyim… Ne olacağını, ne olacağımı… Beni ilgilendiren her anım ayrıntılarımda saklı kalmalı.
Çiziliyor yaşamım bir yerlerde. Yapmak istediklerimin hayallerinde, her amaç bir çizgi atıyor yol üstüme. Her amaç yargılıyor beni…
Kırılmış parçalarımı hayatımın içine serpiştirip anılarımı oluştururken kabulleniyorum hayal kırıklıklarımı. Olgun bir tavırla karşılıyorum bu durumu.
Kürek çekerek mi? yüzerek mi geçmeliyim duygularımın karşı kıyısına… Kestiremiyorum. Sakin olmalıyım en haylaz düşüncelerimde bile. Özlemlerimde, özlediğim cümleleri duymalıyım…
Hayata yeniden atacağım adımlar için çizilen çizgilerimin bu kez mutluluğa dair olmasıdır dileğim…