Samet, 33

Veeeee ;

Gözlerimi Mersin de 24 Kasım 1992 tarihinde açtım dünyaya.

İşte o gün başladı benim hikayem. Milyar insan içinde o an yapayalnız gönderildim bu şehre. Popoma bir sille yedim, işte o an döktüm ilk göz yaşlarımı, işte o gün aldım ilk nefesimi, yaşamanın verdiği paha biçilmez duyguyu.

Sonra büyüdüm...

Çocuk oldum..Çocukken kolaydı her şey, yemek yerdim hep hatırlıyorum da şimdi, elimde nutella ekmek ve domates ekmeğin verdiği mutluluğu... Sokaklardaki saklambaç oyunları. En çok ebe olmayı severdim. Çünkü ben çok HIRSLI bir erkek çocuğuydum, ZORU başarmayı hep hedefim koyardım. Asla VAZGECMEZ ve KAYBETMEZDIM hep KAZANIRDIM ...

Bir süre sonra yine büyüdüm!

Hayat daha zor şimdi o çocukluk günlerimin inadına yaparmışçasına.. Ama MUTLUYUM ben yine, hep gülerim her şeye.. Ağladığımda olur,Canim yandımı çok kolay ağlarım. Çünkü ben İcimde yaşarım herşeyi ve acımı, Derdimi paylaşmam kimseyle o yüzden Ağlarım.. Hiç utanmam, çünkü içimden geldiği gibi yaşarım hep. İleriyi görürüm. Adım atar yaşarım. Mantığımı kaybetmedim hiç bir zaman, hatalar yaptım zamanında ama hiç gocunmadım "KESKE" demedim. Çünkü 'ALLAH' bizi affeder, inandım.

iyilikler gizli yapılınca anlamını korur, gördüm. İnsanlara hep DEGER verdim. Karşılığını gördüm yada görmedim pek önemsemedim. Çünkü "INSAN DEGER VERDIGI KADAR OZELDIR" dedim. Kazanmak için arzulanan şeyi sadece ben kazanmak için kalmak istedim. Evet GÜCLÜYÜM, ruhum sakin.

İNANCLIYIMDIR !..

Severim... Hep sevdim, yorulmadan, pişman olmadan, yılmadan, güvenmek istedim belki de günün birinde birine..

Yapılan kötülüğü, en acı veren duyguyu unutmam ama inadına KİN tutmam. Bencillik uğruna kimseyi KIRMAM. Haksızlığa boyun eğip sineye çekemem. Bu yüzden ya sevildim yada sevilmedim. Düşünmeyi ve düşündükçe var olmayı bildim. Her şeyi anımsamayı öğrendim. Buna rağmen ben hep güldüm, okulda, hastanede,futbol sahalarında, pastanede her yerde...

Ve şimdi yaşıyorum herkesin yaşadığı bu frambuazlı pastayı.

Ekşi bir o kadar da tatlı tadı..

• Рівень

  1

• Очки

  0