
insanın gözlerine gözyaşı dolar,, benimkine hep bir öfke doluyor.. '' ağlasam geçer '' sözü beynime çivi gibi çakılırken '' ağlanmıyor '' cümlesiyle TÜKENİYOR..
kızıl bir ateş yakıyor sanki,, durduramıyorum.. durdurmuyorum..! kendime yaslanıp geçmesini bekliyorum.. ölüyor içimdeki küçük kız.. canım acıyor acıdığını kimse bilmiyor.. suskunluklarım var ya işte onlar sanki birer ok gibi GECELERİME batıyor.. bomboş bakıyorum tüm geçmiş gelecek kaygılarıma,, umurumda bile değil ..
içime çöreklenen bu sessiz çığırtkanlığım BENİ çiziyor GECE-YE.. delirmekle delirememek arasında takılı kalıyor düşüşlerim..
saydamlıklarıma karabasanların korkusuz ar çatışmaları giriyor.. oysa en büyük günahım en masum düşlerimdi.. eksilmenin ardışık sayıklamalarında ne kadarda çoğalmış ben-lik çatışmalarım..
sonsuz kırılmaların ardında ışığın kaybolan körlüğü doluyor odama.. görmezden geldiğim gerçeklerimden kaçmak kolay değil .. ve bazen kendime haddinden fazla kızıyorum.. çünkü ben en çok KENDİMDEN KORKUYORUM..