
Adım Kendal
Tarih ile aynı yaştayım
Alnımda Habil'den kalma cinayet yazgısı ve bedenimde haramilerin insafsız kavgasıyım...
Sökerken ekmeği terden, ilk başağı topraktan
Çığlığımda yiten yüzler gibi düşüyorum toprağa
Tut beni!
Adım Kendal
Her tufanda, dirençle yükseldim gökyüzüne
Gezegenler açtım umudun kıyısına
Güneşe yüzümü, göklere umudun rengini verdim
Oysa şimdi üryanlığın rengine dönüyorum
Gör beni!
Adım Kendal
Esaretle aynı yaştayım...
Dilimde,
Kendi kininden korkanların kilidi,
Ellerimde alçaklığın zinciri ve ihanetin gizli tarihi
Yüreğimde ise öksüzlüğüm asılı
Çöz beni!
Adım Kendal
Onurumla yaşıt küçük bir çocuğum
Her yanım peşkeş çekilir köle pazarında
Tutmuyorsan,
Görmüyorsan,
Çözmüyorsan
Bari
Vur beni!
Adım Kendal, tanrının unuttuğu yaştayım.....
-ölüme açınca gözlerini bebekler, umudun memesinden direnç emzirilir, alınlarına da ''onurun çocukları'' diye yazılır.ve vuruldukça çoğalan çocuklar hep vuruldukları yaşta kalır-