Dila, 41

muradım olsun küçççccüükk olsun benim olsun...

Koyu karanlıklarım var benim, abartılı saçmalıklarım, nereye çıkacağını bilmediğim karanlık sokaklarım var benim. Karmaşalardan yorulan bir beynim, karmakarışık bir geleceğim ve yüreğime gömmek zorunda kaldığım acılarım var benim…

Her yeni günle karanlıklarımın üzerine doğan ve renkleri solmuş bir güneşim, içimdeki karanlıklara dost ama sabahı olmayan koyu karanlık gecelerim var benim. Ne zaman başladığını hiç bilmediğim ve nasıl bittiğini yine bilmediğim sevdalarım var benim.

Anlamsız kavgalarla, yarınsız sevdalarla, anlatılan masallarla yitirdim inancımı. Kuralsız insanların sahte cennetlerinde yanlışı doğrudan, siyahı beyazdan, adamı adamdan, insanı insandan ayırmakla geçti günlerim. Kan gövdeyi götürürken, can bedenden ayrılırken, kan damardan çekilirken öğrendim yaşamayı... Başarmak için inanç, inanmak için yürek, kazanmak için bilek gerekliymiş. Adımlarını sert basmalı, yumruğunu sert vurmalı, sesin gür çıkmalıymış. Taş kadar ağır, taş kadar sağır, taş kadar küçük, taş kadar büyük olunmalıymış yeri geldiğinde... Kimseye kızmıyorum. Artık suçlu aramaktan vazgeçtim. Kimseye cevabı olmayan sorular sormuyorum. Biraz kırgınım ama olsun. DAHA GÜÇLÜYÜM ARTIK. Galiba büyüyorum. Sabahları gülerek uyanmıyorum ama hiç olmazsa ağlamıyorum da... Vee hayattan istemiyorum artık çok fazla Şey.

• Niveau

  3

• Points

  2791